De afgelopen weken ging het in Rotterdam veel over Loods 24. Over wie er wel of niet welkom is bij de herdenking. Over wie er spreekt. Over wie er wegblijft. En helaas ook: over politiek.

Laat één ding voorop staan. De herdenking bij Loods 24 hoort maar over één ding te gaan: het herdenken van de Rotterdamse Joden die vanaf die plek zijn weggevoerd en vermoord. Niet over hedendaagse conflicten. Niet over internationale politiek. Niet over profilering.

Juist daarom wringt er iets anders dat misschien minder zichtbaar is, maar minstens zo zorgelijk.

Steeds vaker wordt er gesproken namens de wijkraden. Alsof dat een vanzelfsprekend mandaat is. Alsof één wijkraad, of soms zelfs een paar leden, namens alle wijkraden kan spreken. Maar zo werkt het niet.

Een wijkraad is een gekozen orgaan. Geen losse verzameling meningen. Geen politiek instrument. En al helemaal geen middel om een eigen standpunt meer gewicht te geven door er "namens de wijkraden" boven te zetten.

Dat is niet alleen onzorgvuldig. Het tast ook het vertrouwen aan. Want bewoners mogen verwachten dat als er namens hun wijk wordt gesproken, dat ook echt zo is. Dat daar een besluit aan ten grondslag ligt. Dat het gedragen wordt.

En precies dat lijkt steeds vaker te ontbreken.

De discussie rond Loods 24 laat zien hoe snel het mis kan gaan. Hoe een herdenking, die juist moet verbinden en herinneren, wordt meegezogen in het politieke debat van vandaag. En hoe ook wijkraden daarin worden betrokken, soms zonder dat zij daar zelf volledig achter staan.

Dat moeten we niet willen. Wijkraden zijn er voor de wijk. Voor bewoners. Voor verbinding. Niet om ingezet te worden in politieke discussies waar zij als collectief nooit een standpunt over hebben ingenomen.

Wie iets wil vinden, mag dat vinden. Wie een politiek standpunt wil innemen, moet dat vooral doen. Maar doe dat dan onder je eigen naam. Of namens je partij. Niet namens een wijkraad die daar niet over heeft besloten. En al helemaal niet namens meerdere wijkraden die daar niet eens over zijn geraadpleegd.

Juist in een tijd waarin het vertrouwen in de overheid en de politiek onder druk staat, moeten we hier scherp op zijn.

Want als zelfs onduidelijk wordt wie namens wie spreekt, dan wordt het wel heel lastig om nog serieus genomen te worden.

En dat kan Rotterdam zich niet permitteren.

Ilse van der Meer,  Leefbaar Rotterdam